Komşum G.

"Cebrail bana komşuya iyilik etmeyi tavsiye edip durdu. Neredeyse komşuyu komşuya mirasçı kılacak sandım" 

2008'in baharında tanıdım onu. ML ve eşi aynı yerde çalışıyorlar. Haftasonu bizde gerçekleşecek cümbürcemaat arkadaş kahvaltımıza davet etmiş ailecek. o zaman oğlu 3,5 yaşında falandı. Kızı ise daha kucağında. o gün çok yakın hissettim kendime on. Sanki yıllardır tanıyormuşum gibi geldi. Meğer izi silinmeyecek, öbür dünyada dahi devam edecek bir dostluk başlıyormuş o gün. Bu tanışmadan yaklaşık bir yıl sonra karşısındaki eve taşındım. Bir kış günüydü. Oğluş saklıydı o zaman. Taşınmadan bir kaç gün önce mutfak eşyasını taşımıştık. Annem de yanımda. Dün gibi hatırlarım. Kapıyı tıklattı. Çaya çağırdı. O kış günü içimizi ısıttı sohbetiyle. 

Her kapıyı açtığımda sanki karşıdan kızının sesi gelecek. Sanki kapıyı tıklatıp yaptığı nefis şeyleri ikram edecek, snaki ben işten dönünce gel bi kahve yapayım diyecek gibi geliyor. 

Ama yok. O artık karşımda değil. Kim bilir bu iki göçmen hatun vatanımızın mûtena bir köşesinde yine buluşur belki. Buluşamasak da olsun. Onu tanımak benim için büyük bir kazanım. Hayata benim baktığım gözlüklerle bakan bir kişinin daha olduğunu bilmek çok güzel. 

Dün akşam mesaj atmış. 

"çocuklarla resimlerine baktık hadi gel kahve içelim demek geldi içimden ama...." 

Oturdum bir güzel ağladım. Ama üzülme geçti sonra. Biz bu yola baş koyduk. Sevdiklerimiz yanımızda olmak zorunda değil. kabimizde onları her yere götürürüz. Bunu böyle bildik. 

Öyle işte....

4 yorum:

mervesafa dedi ki...

yorum yazmak istiyorsanız lütfen ANONİM'i seçin....

Adsız dedi ki...

Off! ağlattınız beni E.A.

mervesafa dedi ki...

sana da bi yazı yazayım. iyice bi ağla :-)

Adsız dedi ki...

:) yok yok ağlatma..